Zanim wdrożymy jakiekolwiek narzędzie, musimy wiedzieć, co chronimy. Pierwsze dni pracy nad bezpieczeństwem infrastruktury B2B to rozmowy, przegląd dokumentacji i mapowanie ruchu — nie konfiguracja sprzętu. Poniżej rozkładamy to na etapy, żeby było jasne, co dzieje się po kolei i gdzie pojawiają się realne ograniczenia.
Zaczynamy od spotkania z osobami odpowiedzialnymi za IT i za dane w firmie. Ustalamy, które systemy są krytyczne, gdzie kończy się sieć wewnętrzna, a gdzie zaczyna ruch partnerski. Bez tego etapu każda późniejsza decyzja opiera się na domysłach.
Przechodzimy przez tożsamości, konta uprzywilejowane, segmenty sieci i połączenia wychodzące. Zbieramy logi z istniejących urządzeń — nawet jeśli są niekompletne. Luki w danych są równie ważną informacją jak to, co już widać.
Na podstawie mapy ustalamy kolejność zmian. Zwykle zaczynamy od jednego obszaru — najczęściej od dostępu do środowiska produkcyjnego. Zero-trust wdrażany hurtem paraliżuje zespoły, dlatego rozkładamy go na mniejsze kroki z jasnymi regułami.
Uruchamiamy zbieranie zdarzeń z wybranych punktów: uwierzytelnienia, ruch między segmentami, nietypowe połączenia wychodzące. Nie logujemy wszystkiego — nadmiar danych przykrywa to, co istotne. Reguły dostrajamy przez pierwsze tygodnie.
Sprawdzamy, czy wykrywanie faktycznie działa, symulując typowe scenariusze naruszeń. Ustalamy, kto odbiera alert, w jakim czasie i co robi dalej. Bez tej części monitoring jest tylko zbiorem wykresów.
Po pierwszych tygodniach wracamy do założeń i porównujemy je z rzeczywistością. Część reguł okazuje się zbędna, inne wymagają rozszerzenia. Ustalamy rytm kolejnych przeglądów i zakres odpowiedzialności po obu stronach.
Etapy nie zawsze idą idealnie po kolei — przy rozbudowanej infrastrukturze część prac toczy się równolegle. Ważne, żeby żaden z nich nie został pominięty, bo luki ujawniają się dopiero przy pierwszym realnym zdarzeniu.
Zobacz też: jak wygląda pierwszy tydzień pracy z zespołem oraz formularz kontaktu, jeśli chcesz zacząć od rozmowy.